Mescaliner – Willow Spree

Een aantal jaren geleden liep ik door de Oefenbunker en daar werd ik aangenaam verrast door apocalyptisch klinkende klanken uit de Exit in G. In het popzaaltje van de Oefenbunker stond zowaar een band te repeteren. Als een magneet zoog de muziek me de zaal in. Op het podium zat een viertal heren, volledig in trance, een portie heerlijke post-rock te produceren. De muziek had een haast hypnotiserende werking. Het was mijn eerste kennismaking met Mescaliner!

Destijds maakte Mescaliner redelijk conservatieve, maar daardoor niet minder spannende post-rock. In 2009 verscheen het schijfje “Eye” en sindsdien heeft Mescaliner in de regio heel wat liefhebbers aan zich weten te binden. Intussen werkte de band hard aan een nieuwe plaat. Welnu, deze nieuwe schijf, “Willow Spree”, zag begin mei officieel het levenslicht en in die zelfde wandelgangen als mijn eerste kennismaking, ontving ik de nieuwe plaat!

Het schijfje ziet er prachtig uit. Mescaliner heeft niemand minder dan Helder Pedro weten te strikken om een fraai artwork neer te zetten. Hij deed dit al voor veel genregenoten waaronder bands als Jakob, Caspian en God is an astronaut. Geen half werk dus!
En dat geldt ook voor het muzikale deel van de schijf. Al bij het eerste nummer neemt Mescaliner de luisteraar mee in een muzikale trip die vooral bestaat uit bezwerende gitaarpartijen en opzwepende ritmiek. Opvallend in openingstrack “Never look back” is de flinke dosis dynamiek. Geen lang uitgesponnen repeterende riffs, maar vrij korte thema’s en onverwachte ritmewisselingen die bij vlagen erg progressief aandoen. De sound van de band is warm en organisch, een prettige uitzondering in een muzikaal landschap dat regelmatig overgeproduceerd overkomt.
Deze route slaat de band gedurende de hele plaat in. Mescaliner slaagt erin om sfeer neer te zetten en daarbinnen heel wat verschillende emoties op te roepen. Men slaagt er in om niet te verzanden in langgerekte soundscapes, maar het kwartet maakt songs met kop en staart. Nummers die blijven hangen. “Never look back” is daar een prima voorbeeld van, maar ook “Untitled” is een song die na de eerste luisterbeurt meteen in je geheugen blijft kleven. Het daarop volgende “Sonapur” tapt uit een heel ander vaatje. Hoogtepunten zijn er genoeg, maar meest opvallend zijn de titeltrack en “Skyscraper”. Dit laatste nummer van de schijf is wellicht ook gewoon de beste track van de plaat. De song ontaardt eerst in een muzikale climax, waarna de band even een stapje terugzet en vervolgens weer verrassend met een haast dansbaar stuk nog eens knetterhard terugkomt. Een flinke knipoog naar nog meer toegankelijkheid!

Releasedatum: 5 mei 2012
Beoordeling: 9
Door: Sascha Teschner

Mescaliner heeft met deze schijf een grote stap gemaakt. De band heeft zich hoorbaar ontwikkeld tot een progressieve post-rockact die de middenmoot ontstijgt. Voorlopig zal Mescaliner met deze schijf op zak vooral veel optreden. Hopelijk weet Mescaliner deze steile stijgende lijn te kunnen voorzetten. Dan zal de derde schijf welhaast een waar meesterwerk moeten worden!

Dit artikel is gepost in CD reviews, Nieuws door: Mijnstreek Online