Bush en Toto hoogtepunten tijdens Pinkpop Classic

Na een jaar afwezigheid stond Megaland afgelopen weekend weer in het teken van Pinkpop Classic, zeg maar het bejaarde broertje van Pinkpop. Afgelopen jaar skipte Jan Smeets het festival, simpelweg omdat het onmogelijk leek een goed programma bij elkaar te krijgen.

Ditmaal lukte dat wel. Ondanks de, op papier toch aardige line-up, lukte het niet om het veld vol te krijgen met de tienduizend bezoekers die er hadden moeten komen. Bij een dikke 5000 bezoekers stokte de teller, maar voor de gezelligheid van de dag maakte dat niets uit!

Het weer was immers in orde. Geen 38 graden of stromende regen, maar een uiterst modale temperatuur. Misschien wat veel wind, maar daar hadden vooral de diverse tentjes last van. Een extra blok beton doet echter wonderen.

In de opzet van het festival is vrij weinig veranderd. Een groot verschil met voorgaande jaren is het ontbreken van Janse bagge op het podium.  In plaats daarvan trommelde jan de jongens van Massada op. Massada speelde in 1979 op Pinkpop. Destijds zal de band de voetjes goed van de vloer hebben gekregen. Op Pinkpop Classic opent het festival met heerlijke, latin achtige klanken. Het is een bonte kermis op het podium, maar vooral in de sound. En hoewel de mannen intussen meer dan 30 jaar verder zijn, een feetje bouwen kunnen ze nog steeds. Enne, zouden deze mannen de haren verven of zijn ze echt nog niet grijs geworden?


Jan kondigt Massada aan!

Na het optreden van Massada gaat het roer op het podium rigoureus om als de progrock band Saga ten tonele treedt. Saga komt uiterst gedreven over en zorgt in het eerste deel van de show ook wel voor een bepaalde spanning, maar dat ebt gedurende de show een beetje weg. Het is misschien ook allemaal wel iets veel voor je oren. De band beschikt ook niet echt over heel echt memorabel materiaal, maar Michael Sadler en zijn band doen erg hun best en dat vergoed heel erg veel. Rockende oudjes! Doen ze nog heel goed.

Velen zijn vandaag naast Toto ook erg benieuwd naar Fischer-Z. Een tijdje geleden was dit new-wave gezelschap (nou ja eigenlijk gewoon John Watts die de naam Fischer-Z gebruikt) ook al eens in de buurt. Destijds deden ze goede zaken in de Nieuwe Nor. John Watts staan  uitgebreid stil bij de gevangenschap van de Pussy Riot dames en natuurlijk speelt hij veel geliefde krakers als “So long”, “The worker” en “Marliese”. Erg leuk allemaal. Zelf vond ik dat de sound bij deze band wel iets aan de magere kant was, maar dat mocht de pret niet drukken.

De bijdrage van Garland Jeffreys mag gerust in de categorie matig geplaatst worden. Het komt allemaal een beetje gezapig over. Veel nummers komen van een nieuwe plaat, die mij helaas onbekend is. Het wachten is dus vooral op zijn 2 hits “hail, hail rock ’n roll” en “matador”.  Ook deze maken minder indruk dan de versies die mij bekend zijn. Helaas ontstijgt het de middenmoot niet, maar het is een prima show om in de tussentijd wat te relaxen op het veld om een van de eet en drinktenten te bezoeken.


Bush frontman Gavin Rossdale rent bijna Mijnstreekonline redacteur ondersteboven

Daar waar de bands eerder vandaag niet echt een verpletterende indruk maakten, daar doet Bush dit onmiddellijk! Zelf heb ik Bush een aantal malen op Pinkpop gezien. Ik was destijds nooit echt heel erg grote fan van Gavin Rossdale en zijn band. Onlangs stofte ik de CD’s nog eens af . Toen bleek weer hoeveel goede songs de band toch heeft en op Pinkpop Classic spelen ze er heel erg veel van. Meteen vanaf het begin is het raak! Echt een feest van herkenning om songs als “Machinehead”, “the chemicals between us” en “everything Zen” weer te horen. Maar ook een betrekkelijk nieuwe song zoals “all my life” valt in goede aarde. Gavin Rossdale heeft alle ogen op zich gericht en besluit plots om het publiek in te gaan. Normaal zal hij het rolstoelplatform of de tribune niet halen. Vandaag wel! Publiek natuurlijk uitzinnig! Terug op het podium trommelt ie nog wat mee op de drumkit van Robin Goodridge. Ook mijn favoriete Bush nummer “little things” komt voorbij en natuurlijk speelt Rossdale “Glycerine”.  Bush is in ieder geval een hoogtepunt!

Wie gaat daar nog overheen? Big Country? De schotten staan misschien wat ongelukkig geprogrammeerd. Aan de band zal het niet liggen. Inzet is enorm en de spelvreugde druipt er van af. Maar toch mist er iets. Ik denk dat het de zang van Mike Peters is, dat Stuart Adamson toch helaas niet kan doen vergeten. Het is allemaal wel leuk, maar het kan er net niet aan tippen. Misschien komt het ook door de impact van Bush waardoor de show net niet tot een climax komt. Maar desondanks heel erg vermakelijk en voor een broekie zoals ik al prachtig om de band toch eens live te zien, al is het niet meer dat was het was!


Joseph Williams

En dan het slotstuk! Nooit stonden ze op Pinkpop. Vandaag komen de meeste bezoekers echter voor hen opdraven. De show die Toto geeft is gewoon heel erg sterk. De hits vliegen om je oren, overigens vaak ik gemodificeerde versie. Het is intussen pikkedonker, dus de lichtshow maakt het plaatje helemaal af. Hier staan muzikale grootheden te heersen. Fantastisch om grootheden als Steve Lukather en Simon Philips, de Porcaro-tjes en David Paich aan het werk te zien, maar vooral te horen.


Ondanks de matige opkomst toch heel erg gezellig!

Uiteindelijk is de vijfde Pinkpop Classic een mooi feestje, maar het is maar de vraag of het festival komend jaar ook weer op de festivalagenda staat. Daarvoor waren er toch te weinig bezoekers. Laten we hopen dat het vuurtje blijft branden en we komend jaar weer gouwe oudjes kunnen bekijken.

Bekijk meer foto’s van Pinkpop Classic 2012

Dit artikel is gepost in Festivals, foto's, Show reviews, shows door: Mijnstreek Online