Unchained Breathing lanceert ‘The Allspark’ in een kolkende Oefenbunker!!!

Unchained Breathing is een niet te stoppen kolos, die alleen maar aan momentum lijkt te winnen! De videoclip van het nummer ‘The Extortionist’, welke de band voorafgaand aan de release van haar nieuwe EP ‘The Allspark’ lanceerde is in slechts twee weken tijd al meer dan 8000 keer bekeken op Youtube! Dit voorproefje maakt de verwachtingen van vanavond dan ook hooggespannen!

Al vroeg in de avond werd duidelijk dat menig fan, kameraad en muziekliefhebber de weg naar de Oefenbunker heeft weten te vinden. Na een zwaar en pijnlijk interbellum waarin het overlijden van Wiel Gerards centraal stond is de Oefenbunker bezig met een flinke comeback, waarbij een hernieuwd concept en een grotere mate van kwaliteit in de producties en faciliteiten centraal staan. Mijnstreek Online is met een flinke delegatie aanwezig en zal collectief verslag doen!

wyatt-earp

Wyatt Earp

De aftrap werd gegeven door de nieuwe ster aan de Mijnstreek horizon genaamd Wyatt Earp! In de gelederen vinden we veteranen terug, die hun sporen reeds lang en breed verdiend hebben bij het ter zielen gegane Arcadia Lake en drummer Maurice was onlangs met zijn andere club headbengels (From Earth) al te gast in de Bunker. Wyatt Earp trakteert de Bunker op een kakofonische en gestoorde variant op metalcore, welke geschoeid is op de sludge kant van Pantera en het mathematische van een Dillinger Escape Plan. Voor het ongetrainde oor is dit wellicht een uitputtingsslag, maar voor de liefhebber is het smullen geblazen. Met songs als ‘Gunfight at the OK Corral’ en ‘Gold Dust’ weet je waar dit markante gezelschap de conceptuele mosterd vandaan haalt. Helaas had de band met de snor last van technische mankementen, maar lieten zich daar als de rednecks die ze zijn niet door uit het veld slaan! Ik ben erg benieuwd hoe deze band op cd gaat klinken!

a-drop

A drop in the ocean

Het Akense A Drop In The Ocean laat zien hoe ver de uithoeken van een genre van elkaar verwijdert kunnen zijn. In tegenstelling tot het woeste en mathematische van Wyatt Earp, presenteren de jonge Duitsers zich als een stel hyperactieve vrolijke honden met een ontwapenende knuffelfactor in hun uitstraling. Al direct bij het eerste nummer ‘Forward Forever’ zet de band mij op een dwaalspoor om een slepend, melanchonisch stuk ah la Killswitch Engage al na 20 seconden om te stampen tot een dissonante breakdown. Opvallend zijn de melodische leads over de zware riffs heen, die overgaan in een onverwacht clean stuk. Er gebeurt veel in deze song, maar niet te veel! De Akenaren hebben er zin in en weten menig glimlach op het gezicht van de aanwezigen te toveren en de set vliegt dan ook voorbij! Een ander hoogtepunt was wel de song ‘The Arsonist and the Fireman’, waar de leadgitarist heel subtiel zijn kunnen laat doorschemeren, zonder op de voorgrond te treden. De meerstemmige zang in het refrein vraagt gewoon om mee te zingen! Een sterk punt is dat de band ongeforceerd het gaspedaal los durft te laten en niet aan aandacht verliest. In tegendeel, deze variatie maakt het een stuk prettiger om een hele show te checken! Met ‘Goodbye Grufta’ komt er een einde aan een onverwacht hartverwarmend optreden! Deze heren mogen wat mij betreft zeker nog een keer terugkomen!

cos

Circle of Silence

Terwijl de gitaren van het Duitse A Drop In The Ocean nog naklinken in mijn oren, is het tijd voor een band waar ik al de hele avond benieuwd naar ben: Circle Of Silence! De vriendschap die ik door de jaren heen met de heren heb mogen opbouwen, en de talloze keren dat wij samen het podium bestegen maakt dit tot een van mijn favoriete lokale bands. En niet onverdiend! De band maakt de social media de laatste paar maanden gek met het volgende: een nieuwe line-up, bestaande uit niemand minder dan Thommy Progress op zang en Arnout Lie op gitaar, en hun nieuwe videoclip! De clip laat nog even op zich wachten, maar ondergetekende heeft wel de kans om de nieuwe line-up in full force te aanschouwen vanavond. Circle of Silence opent meteen met een (naar mijn idee) klassieker: ‘You, Me and Everything After’, afkomstig van ‘I’m Out Of My Mind: I’M OUT OF MY MIND’. Met het opzwepende intro weet de band het publiek meteen te bekoren en als vanouds gaan meteen de handjes de lucht in! Daarna is het tijd voor een nieuw nummer: ‘My Enemy Called Reality’, hetgeen wat mij meteen opvalt is dat zowel de nieuwe gitarist én de nieuwe zanger prima op hun plek zijn binnen Circle Of Silence. Thomas zijn ruwe, en van origine punkstrot, maakt ijzersterke harmonieën met de zangstem van Arnout. Het dramatische refrein houdt het publiek stevig in zijn greep, waarna ze vrijwel meteen doorgaan met hun allernieuwste nummer: ‘I-Pad’. Hoewel de naam elektronische invloeden doet vermoeden, is niets minder waar. De band weet stevige gitaarpartijen, te mixen met opzwepende beats(lees :discobeats!) te mengen met elkaar om het tot een juweeltje van een nummer te maken. Vervolgens komt een van mijn persoonlijke favorieten langs, de Anton Song! In dit nummer heeft meester-gitarist Brian van der Naald de hoofdrol. Met zijn melodieuze partijen weet hij mij iedere keer weer kippenvel te bezorgen. Het cleane middenstuk van het nummer, en de climax die daaruit voort vloeit is een solide compositie die zijn weerga niet kent. De avond is gevuld met oudjes afgewisseld met nieuwe songs, wat de dynamiek en de tijdloosheid van Circle Of Silence laat zien, en ze gooien er gewoon nóg een nieuw nummer tegen aan: ‘Keep Order’! Voor dit nummer heeft de band pas geleden een single en een videoclip opgenomen, en het nummer laat meteen horen waarom: in ‘Keep Order’ zit alles waar de ‘nieuwe’ Circle Of Silence voor staat. Harmonieën, melodieën, bassist Ralph van Veen die het lage aanvult met zijn lowtuned bas, en een Sascha die werkelijk tekeer gaat als een beest achter het drumstel!Bij de aanzet van het nummer dat daarop volgt weet ik meteen hoe laat het is. Het nummer wat daarna komt is namelijk ‘L’addition de l’Apathie’! Het nummer dat gaat over verantwoord afdraaien, en de bijhorende rekening(kater) muzikaal op een heel feestelijke wijze weet te vertolken! Voor de mensen die COS al een tijd volgen, en eventueel de CD ‘I’m Out Of My Mind: I’M OUT OF MY MIND!’ in bezit hebben was dit een mooi moment om uit volle borst mee te zingen! Toen ik dacht dat de oudjes(de nummers, hehe) nu écht op waren, kwam ik tot een grote verassing te staan: ‘Believe’! Het aloude anthem van COS knalt als een dolle stier door de vernieuwde Oefenbunker en weet het publiek mee te nemen in zijn enthousiasme. Wat een ontzettend lekker nummer!
En helaas, aan alle mooie dingen komt een eind, zo ook aan het optreden van COS. Het is namelijk tot voor hun mooie afsluiter ‘The Love Of My Life’, afkomstig van hun eerste EP met dezelfde naam. De gemoederen lopen hoog op, en dat is te merken in de zaal. De ronduit geniale gitaarsolo’s van Brian nemen het publiek mee in de collectieve emotie en een daverend applaus, op z’n zachtst uitgedrukt, is niet meer dan op zijn plek.
Al mijn verwachtingen omtrent de show zijn meer dan waargemaakt, en ik kijk er met plezier op terug!

unchained-breathing

Unchained Breathing

Tijd voor de hoofdattractie van de avond! Lang hebben Dimitrie, Conner, Leroy, Niels en Davy naar dit moment toegewerkt! The Allspark is up! De laatste keer dat ik Unchained Breathing zag spelen was op Festival D-vers, waar ze me wisten te overtuigen dat hun nieuwe koers een goede keuze was! Ik volg de band al jaren en ben lang van mening geweest dat de sound van de eerste lichting UB met bijbehorende songs de beste waren qua passie en intentie. Dat zegt wellicht meer over de verstokte conservatieveling die ik soms ben.. Groeien en evolueren is goed! Nu de cirkel rond is vallen voor mij de stukjes van deze weg pas echt goed op hun plek! Opgeladen met kilojoules aan energon schiet UB uit de startblokken met titelsong ‘The Allspark’, een rechttoe rechtaan gehaktmolen van jewelste met een heldere muur van geluid! Zijn dit echt die boys die ik jaren geleden op hun 16e verjaardag Smileys bij elkaar zag schreeuwen? Het meest verrassende was voor mij het atmosferische middenstuk waar de toetsen op de voorgrond traden om vervolgens melodisch terug te vallen in een zwaarder kaliber artillerie! Ergens ver weg doen de zweverige toetspartijen mij zelfs aan Fear Factory denken, welke in de jaren ’90 hun tijd ver vooruit waren met 7 string gitaren, blastbeats en ambient/house invloeden.

Na ‘Oblivion’ en het intens epische ‘Rebuilding the Observer’, waar de cleane zang goed naar voren komt en een smeltkroes te horen is van waar UB anno 2013 voor staat maakt de band een tijdreisje. Er wordt teruggegrepen naar de single ‘Anthem’, waarmee de band ons vorig jaar al een teaser gaf van de hernieuwde koers! Er wordt uit volle borst meegezongen en de moves beginnen in de zaal los te barsten! Wat een feestje is dit zeg! Ballonnen, opblaas bandjes en een plakkerige vloer! Nice!

Met The Hudson wordt nog een stapje verder terug in de tijd gedaan. In de tijd dat deze song werd ingeblikt zag de line-up er nog compleet anders uit, alsook de sound. Deze brute hardcore kraker past echter naadloos in de set! Na ‘2 Nerds On A Train’ is het tijd voor ‘The Extorionist’, de song die velen al kenden van de videoclip. Visueel blijft het ook interessant om UB aan het werk te zien. Vliegende kiep Davy wisselt van zijn positie achter de toetsen vaak naar alle uithoeken van het podium om de screams van Conner met een warme deken van engelenzang aan te vullen.

Gedurende ‘Energon’ wordt het nog drukker op het podium wanneer Daniel Schewior aantreedt om een duit in de muzikale zak te stopen en de climax verder op te voeren. Al die talloze optredens die de jongens door de jaren heen hebben gegeven in binnen en buitenland hebben hun vruchten afgeworpen, hier staat een geoliede live machine te walsen! De sfeer is net als de hele avond al on-hardcore gezellig en relaxed. Geen hipster gedrag en ninja haantjes, maar een hartverwarmende avond vol bevriende muzikanten, die er met al hun vriendjes en vriendinnetjes en de vrijwilligers van de Oefenbunker samen een dik feest van maken! We are the scene!

Als toegift wordt er een mastodont afgestoft in de vorm van ‘Pull Here For The Parachute’! Ik kan me niet eens herinneren hoe lang het geleden is wanneer ik deze ribbenbreker voor het laatst gehoord heb! Wat mij betreft hadden er nog wel meer classics afgestoft kunnen worden voor deze avond, dan denk ik aan een ‘Make This One Count’, maar ook ‘Dub-intro/When The Sky Came Falling’, waarmee de band menig show begon vond ik altijd een heerlijke smaakmaker!

Unchained Breathing heeft het feestje gekregen wat het verdiend heeft! Al dat harde werken heeft geloond en geen moeite is bespaard gebleven! Zo is er vanavond zelfs een limited edition van ‘The Allspark’ verkrijgbaar op een custom USB stick! Minpuntjes en kritiek op deze geweldige avond zijn vast en zeker te vinden als je een flinke loep hebt of graag azijn wilt pissen.

Foto’s

no images were found

Aan dit artikel werkten mee:
Ralph van Veen, Dimitrie van Dijk, Sascha Teschner, Rene Bradwolf en Michel van Wordragen

Dit artikel is gepost in foto's, Live, Nieuws, Show reviews, shows door: Mijnstreek Online