Better Off | No Holding Back

De Mijnstreek heeft talloze bands voortgebracht, maar als je aan mij zou vragen wat een schoolvoorbeeld is van een echte MOC band, dan denk ik toch direct aan Better Off. Een niveau van collega bands als Born From Pain, Feeding the Fire en 37 Stabwoundz heeft dit gezelschap wellicht nooit weten te behalen, maar statisch was dit collectief alles behalve! Met name in Limburg wist Better Off een ware cultstatus te bereiken. Chaos, energie en een Dikke Dave die als een kanonskogel door het publiek heen beukt zijn beelden die mij nog steeds goed bijstaan. Het waren best stoere mannen die Johnny, Steffen en consorten, maar dan wel met een dikke knipoog!

Het is alweer een jaar geleden dat bassist Tim Janssen mij vol enthousiasme vertelde dat Better Off teruggekeerd is uit Hades, om een nieuw offensief te lanceren en vooral om veel plezier te maken. Opvallend was dat de belangrijkste eye-catchers (en founding members) in de nieuwe bezetting schitterden in afwezigheid. De nieuwe crew bestaat uit leden van de laatste incarnatie van Better Off (Clint, Harry en Tim), aangevuld met brulboei Paul (Superior, Born From Pain) en gitarist Dimi (Unchained Breathing). Deze laatste twee zijn geen onbekenden in de muziekwereld en hebben hun sporen meer dan verdiend.

Begin jaren 2000 ontstond er in de krochten van Brunssum een nieuwe hardcore band die zich onder het MOC vaandel schaarde genaamd Downright. De MOC scene bloeide en het Spartaanse geluid van Downright paste daar prima tussen. Uit het as van Downright ontstond later de band die in dit artikel centraal staat: Better Off. Met café Smileys als thuisbasis maakte de band flink wat tam tam gedurende talloze shows en bracht daarnaast ook de nodige muziek uit, waaronder een bijdrage aan de ‘Wreck Yar Neck’ compilatie cd. Een absoluut hoogtepunt was de chaos in Café Pelt in Heerlen, waar de stroom zelfs uitviel in de intense chaos en de lampen van het plafond gebeukt werden!

better-off-2014

Intussen was het een komen en gaan van bandleden en oogde de band bij vlagen als een ware duiventil. Een doorbraak bleef uit, maar Better Off vormde wel de belangrijke laag cement, die de stukken steenkool van de scene op zijn plek hield! Toen dit avontuur het mortale voor het postmortale inruilde gingen Dikke Dave, Tim en Harry door in de meer op metal(core) geschoeide band Blinded By Trust. BBT nam een dikke EP op, welke geserveerd werd met een dijk van een productie en veel gastmuzikanten. Desondanks was de houdbaarheid van BBT beperkt. Bands komen en gaan, maar de echte muziekliefhebbers en muzikanten zullen nooit opgeven!

Nu belanden we na een lang interbellum weer in 2014! No Holding Back wordt aangezet… Ik ben lichtelijk sceptisch… Sommige dingen moet je laten voor wat ze zijn en eerbied hebben voor het verleden. Met het ontbreken van zoveel iconische personages in de gelederen kun je toch niet van de zelfde band spreken? Hebben we hier niet gewoon met een nieuwe band te maken? Zou deze nieuwe bemanning de historie van Better Off eer aan doen? Kortom, maken de mannen de band, of de band de mannen?

Now I want you to take a step back… and literally fuck your own face!
And I will rain down in a Godly fucking firestorm upon you!
You’re gonna have to call the fucking United Nations and get a fucking binding resolution to keep me from fucking destroying you.
I’m talking about a scorched earth, motherfucker!
I will massacre you!
I WILL FUCK YOU UP!!!

BAM! De toon is gezet! Vergezeld met deze epische citaten uit de film Trophic Thunder warmt Better Off zich tijdens ‘Like Ghosts’ op voor een flinke muzikale matpartij. De beukende groove en apocalyptische keel van Paul maken het onmogelijk om stil te blijven zitten. In mij maakt het gevoel zich meester om een knuppel te pakken en iemand volledig aan gort te meppen! De adrenaline neemt toe!

Na een goede warming up komen we aan bij ‘Dead End’, een oer degelijke oldskool rampetamper met een lekker dansbare groove en 2-step uitnodigingen. Zelfs een oer conservatieve headbanger als ondergetekende kan het niet laten om achter zijn bureau los te gaan (en de rand te koppen). De oldskool Better Off fan kan met deze song gegarandeerd goed uit de voeten!

‘Hands Tied’, “Slither”en “When Colors Fade” laten goed horen waar Better Off anno 2014 voor staat. De oldskool sound heeft de baan geruimd voor een strakker, dikker geluid, waar Brezinski Basement Studio een dikke pluim voor verdient. De muziek is nog steeds lekker recht toe rechtaan, maar laat ruimte voor experimenten die in de oude Better Off niet gepast zouden hebben. De band bedient zich van een verfpalet waar ook de kleur Metalcore op prijkt en waar zelfs een verdwaalde lik thrash en deathcore op te vinden is. Het geheel zit goed in elkaar en luistert lekker weg.

De strot van Paul is ronduit zeer intimiderend te noemen en ook de teksten zijn de moeite waard om er bij te pakken. Better Off scandeert geen loze hardcore kreten, maar schetst op een semi-poëtische wijze een nihilistisch beeld van de mens en zijn leefomgeving. Gitaristen Clint en Dimi zijn alles behalve amateurs te noemen en zorgen voor een dikke gitaarmuur, waar de bas van Tim lekker doorheen ronkt. Afsluiter “When Colors Fade” heeft zelfs een lichte hiphop vibe in de opstartfase door al dat lage geknor. Met een dergelijk ervaren ritmesectie hoef je je over de strakheid ook geen zorgen te maken op deze EP.

Zonder enige twijfel is dit de strakste en meest technische incarnatie van Better Off ooit en doet me bij vlagen denken aan voorganger Blinded By Trust. Strakheid, techniek en een dikke mix zijn echter geen vereiste voor succes. De kracht van de Postbank ging bij Better Off altijd schuil in dat rauwe en soms rammelde randje. Deze oldskool vibe mis ik wel een beetje met de bandnaam Better Off in gedachten, maar wordt meer dan gecompenseerd door de nog steeds aanwezige opruiende tone of voice en het vakmanschap waarmee alle elementen samengesmeed zijn.

Is dit de Better Off van weleer? Ja en nee! De band klinkt anders dan jaren geleden, dat is gezien al het verse bloed en het verstrijken van de tijd niet meer dan logisch. Vanuit een nostalgische optiek zou het leuk zijn geweest als de band strak had vastgehouden aan haar oude sound. Echter is een comeback wat anders dan een reünie. De band wil niet blijven hangen in het verleden, maar heeft zoveel ambitie en energie dat dit een compleet nieuw hoofdstuk betreft. Stilstand is achteruitgang! Dat de tijden veranderd zijn en om een andere aanpak vragen begrijpt de band heel goed.

Resumerend kan ik stellen dat Better Off met No Holding Back een prima visitekaartje heeft afgegeven en laat zien dat MOC alles behalve dood en begraven is! De paden binnen dit genre zijn natuurlijk al ver platgetrapt en het is een uitdaging om binnen dit kader te innoveren, maar desondanks voorzie ik een goede kans dat dit heerschap haar verleden kan overtreffen als ze zich op een andere markt gaan richten en kwaliteit voor zich blijven laten spreken!

Het zou mooi zijn als dit kwintet de Mijnstreek scene een nieuwe impuls zou geven. Dat dit alles voortgekomen is uit liefde voor de band van weleer is helder, echter was het alles behalve een schande geweest om hier een hele nieuwe entiteit aan te koppelen, want daarvoor is de draagkracht binnen dit collectief meer dan aanwezig!

En nu de baan op en speuluh heren!!!

Dit artikel is gepost in CD reviews, Nieuws, Releases door: Mijnstreek Online